گفتم سلام گفتي برو قلبم واست جا نداره

گفتم تو رو خدا نرو گفتي که فايده نداره

فکر نمي کردم که تو هم مثل غريبه ها بشي

دل تو هم سنگي بشه.. يه روز ازم جدا بشي

پا رو دلم گذاشتي فکر کردي که کي هستي

تو دل ما زياده........ عاشق راستي راستي

کي گفته که اگه بري پنجره مون بسته ميشه

دلم تو سينه ميميره... يه مرغ پر بسته ميشه

اينجوري هام نيست بخدا بهت نميگم که بمون

فقط اينو يادت باشه... که من بودم يه مهربون

حالا اينو خوب مي دونم تو خيلي بي وفا بودي

قلب تو با اون يکي بود تو هم واسش خدا بودي

کوچيک تر که بودم فکر مي کردم بارون اشک خداست

ولي مگه خدا هم گريه مي کنه چرا بايد دل خدا بگيره!!!!

دوست داشتم زير بارون قدم بزنم تا بوي خدا رو حس کنم

اشک خدا را تو يه کاسه جمع کنم تا هر وقت دلم گرفت

کمي بنوشم تا پاک و آسماني شوم!

آسمان که خاکستري مي شد دل منم ابري مي شد

حس ميکرم که آدما دل خدا رو شکستند و يا از ياد خدا غافل شدند

همه مي گفتند باران رحمت خداست ولي حس کودکانه من مي گفت

خدا دلش گرفته و از دست آدم بدا داره گريه ميکنه......

کاشکي که بارون بزنه

به سقف و ايوون بزنه

کاشکي دلم پر بگيره

شادي رو از سر بگيره

کاش دوباره بارون بياد

رو تن ياس و نسترن

کاشکي بوي خدا بياد

تو کوچه و تو باغ من

.........................

کاش دوباره بارون بياد

اشک خدا رو ببوسم!

تا که دلم جون بگيره

از غم دنيا.... نپوسم

به نام عشق
با ذکرصفا
یاد ِ صمیمیّت
تواضع ، صلح و خوبیّت

درست است ، غریبه گشته اند این واژه ها با آدمیت

خداوندا مدد کن ،
یاری ام کن در حیاتم کم ز این باشم
بگیر این دست ِ کوتاهم و زین دنیای فانی کوتهش کن ،
من نمی خواهم دگر باشم

اگر اوج ِ محبّت کینه و اصل ِ رفاقت خنجری از پشت
رفیقم باش و از هر سو که خواهی آن نثارم کن ،
چه سود اینجا که من باشم

ضیافت های خوبان مملو از بهتان و غیبت ،
تُهمت و زخم زبان بر جان
همه پچ پچ کنان با نیش خندهاشان
به سان ِ تیر ِ زهرآلود تبرّک گشته از شیطان

کنایه بهترین بوده
لبان ِ طعنه دیرینه
لبان ِ غیبت آلوده
قشنگی در همین بوده
عجب دشوار راهیست که این مخلوق پیموده

بیایید مژده ای دارم
چه ارزان گشته ، حراج است !؟
مقدس نام ِ کم دیده ،
خداوند کایناتش را بدین خاطر عطا دیده
بلی عشق است منظورم
کسی این جنس ِ با ارزش بدین قیمت کجا دیده !؟

خداوندا رحیمی ، رحمی هم بر عقل من بنما
هزاران چیز می دانسته و دیگر نمی داند
ز ترس ِ آبرویش دیده ام برتر نمی یابد
دلم گر خواهد امِا این خودم افزون نمی خواهد

نمی گویم دلم خُرد و شکسته
بل همی اندک ترک دارد
و امّا طاقت ِ این کم ترک ها بر من ِ کمتر نمی پاید

خداوندا فشاری بر ترک هایم بیاور ،
بشکنم ،
خردم کن و
زین پس مرا ترمیم نمی باید .



چه گویم کین زبان قاصر
لغت های قشنگ نادر
خداوندا در این آخِر
روا کن حاجت ِ یاسر

 نام شعر : جهنم سرگردان

شب را نوشيده ام
و بر اين شاخه هاي شكسته مي گريم.
مرا تنها گذار
اي چشم تبدار سرگردان !
مرا با رنج بودن تنها گذار.
مگذار خواب وجودم را پر پر كنم.
مگذار از بالش تاريك تنهايي سر بردارم
و به دامن بي تار و پود روياها بياويزم.

سپيدي هاي فريب
روي ستون هاي بي سايه رجز مي خوانند.
طلسم شكسته خوابم را بنگر
بيهوده به زنجير مرواريد چشم آويخته.
او را بگو
تپش جهنمي مست !
او را بگو: نسيم سياه چشمانت را نوشيده ام.
نوشيده ام كه پيوسته بي آرامم.
جهنم سرگردان!
مرا تنها گذار.

بگذار بمیرم که دگرهمسفری نیست

 درسینه من فرصت عشق دگری نیست

 بعدازتودلم عرصه تکراربلا بود

 آری دگرازعشق دراینجاخبری نیست

 ای مطلع موهوم غزلهای جدایی

 تصویرتودرباورچشمان تری نیست

ای عشق بروخیمه به صحرای دگرزن

 درسینه من فرصت عشق دگری نیست